
Een chirurg die na de operatie zegt: "Mijn onderbuikgevoel zei dat ik moest snijden." Daar gaat niemand mee akkoord. Van een jeugdprofessional vragen we hetzelfde: dat hij kan uitleggen waarom hij doet wat hij doet.
Sinds 2012 train ik jeugdprofessionals in het werken met de beroepscode. Ruim 7.600 inmiddels, altijd in organisaties. Ik werk met wat professionals zelf meebrengen: de jongere die na zijn achttiende niet meer wil, de vader die al jaren uit beeld is, de afspraak om moeder niet te bellen. Die vraagstukken pluizen we samen uit, tot de onderbouwing er staat.
Professionals moeten navolgbaar zijn.
Waar mijn methode vandaan komt
In mijn masteronderzoek naar professionele autonomie van jeugdprofessionals dacht ik dat de rem bij de leidinggevenden zat. Het bleek anders. Professionals kennen de beroepscode, maar ze hebben nooit geleerd ermee te werken. Daarom pakken ze hun professionele ruimte niet. Samen met de teams waar ik onderzoek deed, ontwikkelde ik de Beroepscodetolk: 4 fases, 3 dimensies van reflectie en 10 stappen, van vraagstuk naar navolgbaar besluit.
Tuchtrecht als leermiddel
Ik zat negen jaar in het bestuur van SKJ en ongeveer twee jaar in de commissie van consultatie van het tuchtcollege. Elke week analyseer ik een tuchtzaak. Op vrijdag schrijf ik erover in Tucht op Vrijdag. Niet om bang te maken. De kans op een tuchtklacht is klein. Een uitspraak laat zien wat het beroep van je vraagt. Dat leer je liever van de zaak van een ander.
Wat ik niet ben
Ik ben zelf geen jeugdprofessional. Daardoor blijf ik scherp op macht, afhankelijkheid en eindverantwoordelijkheid. En ik zeg professionals niet wat ze moeten doen. De afweging en het besluit blijven van henzelf.