Wat gebeurde er
Een jongen groeit op in een pleeggezin dat later een gezinshuis wordt. Zijn pleegmoeder wordt zijn gezinshuisouder en jeugdprofessional. Wat volgt, is een patroon. De jongen beschrijft een langdurige emotionele verwaarlozing en geestelijke mishandeling. Regels die alleen voor hem gelden. Afstand waar nabijheid nodig was. Negatieve aannames over zijn gedrag en problematiek, uitgesproken waar hij bij was. Periodes waarin hij nauwelijks contact had met de gezinshuisprofessional die dagelijks voor hem verantwoordelijk was. Daarbovenop wordt het spaargeld van de jeugdige door de jeugdprofessional onrechtmatig overgeboekt naar haar rekening. Wanneer de jongen uiteindelijk uit het gezinshuis wordt overgeplaatst, gebeurt dat zonder zorgvuldige afronding. Geen eindgesprek. Geen evaluatie. Geen aandacht voor wat dit afscheid met hem doet.
Beroepscode
Het College oordeelt dat de jeugdprofessional ernstig tekortschiet en handelt in strijd met:
- Artikel 1 (A) Mensen tot hun recht laten komen.
- Artikel 4 (D) Bevorderen van vertrouwen in de jeugdzorg.
- Artikel 5 (E) Respect.
- Artikel 6 (H) Macht en afhankelijkheid.
- Artikel 15 (M) Zorgvuldige verslaglegging en beëindiging van de professionele relatie.
Maatregel
Het College van Toezicht legt de maatregel van doorhaling met ontzegging van herinschrijving op. In beroep wordt deze maatregel volledig gehandhaafd. Het College benadrukt het ontbreken van reflectie, erkenning en leerbaarheid.
Wat kunnen we hiervan leren
Deze zaak laat zien wat er gebeurt als bescherming vooral wordt georganiseerd op papier en niet in nabijheid. Niet feitenloos vertrouwen. Niet structureel op afstand blijven. Niet tijdgebrek laten beslissen over nabijheid. Dat vraagt van gezinshuizen, pleegouders en voogden dat zij zich toetsbaar opstellen. En van organisaties dat zij niet alleen controleren op papier, maar werkelijk volgen wat er gebeurt. Een voogd die een kind twee keer per jaar ziet, kan onmogelijk écht betrokken zijn. Dan mis je signalen. Dan hoor je het verhaal niet. Dan zie je niet wat een kind niet durft te zeggen.
Persoonlijke noot
Wat mij in deze zaak misschien wel het meest raakt, is de moed van de jeugdige. Een jongere die zijn verhaal durft te vertellen. Kinderen die bescherming nodig hebben en vervolgens door degenen die hen zouden moeten beschermen opnieuw worden beschadigd. Dat maakt mij oprecht verdrietig. Maar verdriet alleen is niet genoeg.
Artikel 1 | Mensen tot hun recht laten komen
Gebruik onderstaande vragen om met dit artikel aan de slag te gaan.
Voor jezelf
Wat vraagt deze norm van jouw handelen in een situatie?
Wat zien anderen in jouw handelen terug waaruit blijkt dat je volgens deze norm hebt gewerkt?
Waaruit blijkt aantoonbaar dat jouw afweging past binnen deze norm?
Wanneer zie je dat je hiernaar gehandeld hebt en wanneer niet?
Voor het team
Hoe laten jullie in de praktijk zien dat deze norm jullie handelen stuurt?
Waar zien jullie de aantoonbare onderbouwing vanuit deze norm terug?
Wat doen jullie als die onderbouwing ontbreekt?
Voor managers / MT
Wat doe jij als een professional zegt "ik deed wat nodig was" maar niet kan onderbouwen waarom?
Hoe weet jij of professionals in jouw team afwegingen maken vanuit de beroepscode, of vanuit intuïtie en gewoonte?
Als een soortgelijke zaak uit jouw team voor de tuchtrecht komt, kunnen zij dan uitleggen én onderbouwen hoe zij vanuit de beroepscode hebben gehandeld?
Tot slot
Wat vraagt dit vanaf nu concreet anders van jouw handelen?
Wat moet vaker expliciet besproken worden?
Wat heb jij nodig om professioneel afwegen, onderbouwen en handelen sterker neer te zetten?
Uit Tucht op Vrijdag
52 tuchtzaken uit de jeugdhulp. Geanalyseerd en gekoppeld aan de beroepscode.
Gratis.
Download hier het gratis TOV boek
Wil je dit met je team? Stuur deze pagina door naar je leidinggevende.