Deze week een jeugdprofessional die vond dat hij zelf kon bepalen of hij een melding opvolgde. Het College dacht daar anders over. Dat en te laat geregeld passend onderwijs leidden tot een berisping.
Wat gebeurde er?
Een kind stond onder toezicht van een gecertificeerde instelling. De jeugdprofessional was verantwoordelijk voor de uitvoering van de ondertoezichtstelling.
De ouder diende meerdere klachten in. Een groot deel daarvan werd ongegrond verklaard of kon niet worden vastgesteld. Twee onderdelen hielden stand.
Het College stelde vast dat de jeugdprofessional onvoldoende regie had genomen om tijdig passend onderwijs te regelen. Hoewel al bekend was dat het kind naar speciaal onderwijs zou gaan, werden de noodzakelijke stappen pas laat gezet. Daardoor miste het kind een periode van structuur, begeleiding en contact met andere kinderen.
Daarnaast kwamen tijdens de ondertoezichtstelling meerdere meldingen binnen bij Veilig Thuis. Tijdens de zitting verklaarde de jeugdprofessional dat hij vond dat hij ruimte heeft om zelf te bepalen of hij zo’n melding opvolgde. Het College volgde hem daarin niet. Een melding moet worden opgepakt en gewogen. Het College kon niet vaststellen dat die afweging ook daadwerkelijk had plaatsgevonden.
Beroepscode
Volgens het College handelde de jeugdprofessional in strijd met:
- Artikel 1: Mensen tot hun recht laten komen
- Artikel 4: Bevorderen van het vertrouwen in het beroep
- Artikel D: Bevorderen van het vertrouwen in de jeugdhulp en jeugdbescherming
Maatregel
De klacht werd gedeeltelijk gegrond verklaard. De jeugdprofessional kreeg een berisping zonder openbaarmaking.
Wat kunnen we hiervan leren?
Professionele ruimte betekent niet dat je kunt kiezen óf je een melding weegt. Die afweging kan tot verschillende conclusies leiden. Maar de afweging zelf mag niet ontbreken.
Hetzelfde geldt voor wat een kind nodig heeft. Is duidelijk dat passend onderwijs nodig is, dan vraagt dat om regie, timing en opvolging.
Persoonlijke noot
In mijn werk merk ik vaak hoe onduidelijk de grenzen van professionele ruimte zijn. Deze zaak is daar een voorbeeld van. Jeugdprofessionals moeten beoordelen en afwegen. De ruimte zit in wat je daarna doet, niet in de vraag óf je die afweging maakt.
Een melding hoeft niet automatisch tot een interventie te leiden. Maar als je zegt dat iets is onderzocht of gewogen, moet je dat ook navolgbaar kunnen laten zien. Onderbouwing is geen formaliteit. Het is wat een keuze houdbaar maakt, ook als die keuze achteraf ter discussie staat.
Wat me daarbij raakt, is dat passend onderwijs in de uitspraak één regel is. Maar achter die regel zit een kind dat een tijd geen school had. Ouders die dat thuis zagen gebeuren, elke dag weer en zich waarschijnlijk afvroegen wanneer er nou iets ging gebeuren.
Op papier is dat een vertraging in de uitvoering. Maar je realiseren wat zo'n vertraging betekent voor de mensen om wie het gaat, hoort ook bij professionaliteit.
Reflectievraag
Waar ligt volgens jou de grens tussen professionele ruimte en professionele verantwoordelijkheid?
Wil je dit met je team? Stuur deze pagina door naar je leidinggevende.