Deze week een heftige zaak. Een jeugdprofessional werkte met jongvolwassen cliënten tussen de 18 en 23 jaar. Dak- en thuisloos, met flinke problematiek.
Wat gebeurde er?
De jeugdprofessional gebruikte lachgas met cliënten, liet hen bij zich thuis overnachten, ging met hen naar het buitenland en had een seksuele relatie met één cliënt.
Het College is helder: seksuele relaties met cliënten zijn in alle gevallen ontoelaatbaar. Ook als een cliënt meerderjarig is. Ook als het contact buiten werktijd plaatsvindt. Ook als er sprake is van een klik. De professionele verhouding blijft bestaan.
Beroepscode
Artikel 2: Deskundige beroepsuitoefening. De jeugdprofessional had moeten weten waar de grenzen lagen.
Artikel 4: Bevorderen van het vertrouwen in het beroep. Door lachgas te gebruiken met cliënten, cliënten thuis te laten slapen en met cliënten naar het buitenland te gaan, werd het vertrouwen in de beroepsgroep beschadigd.
Artikel 6: Macht en afhankelijkheid. Bij een seksuele relatie met een cliënt staat de professionele verhouding nooit los van macht, invloed en afhankelijkheid.
Maatregel
Doorhaling van de registratie, met ontzegging van het recht om opnieuw te worden ingeschreven voor tien jaar. De jonge leeftijd en het gebrek aan sturing vanuit de organisatie wogen mee. Maar dat nam de eigen verantwoordelijkheid niet weg.
Wat kunnen we hiervan leren?
Professionele nabijheid vraagt om begrenzing. Een cliënt kan volwassen zijn, instemmen, zeggen dat het goed voelt. De professional is verantwoordelijk voor de grens. Niet de cliënt.
Persoonlijke noot
Nabijheid is geen vrijbrief. Dit werk vraagt betrokkenheid en menselijkheid. Maar betrokkenheid zonder begrenzing wordt gevaarlijk.
Wat mij bezighoudt: hebben collega's dit niet gezien? Er was een feest, cliënten sliepen bij de professional thuis, een situatie die steeds verder ontspoorde. De organisatie erkende dat er onvoldoende sturing en begeleiding was. Dat verdient meer dan een kanttekening.
Want wat had er moeten zijn? Supervisie. Intervisie. Een teamcultuur waarin je durft te zeggen: dit zit me niet lekker. De professional wist dat het niet klopte, maar maakte het niet bespreekbaar. Dat is geen persoonlijk falen alleen. Dat is ook een organisatievraagstuk.
Grensoverschrijding groeit in stilte. En stilte groeit in teams waar geen ruimte is om hardop te twijfelen.
Want grensoverschrijding begint zelden groot. Vaak begint het klein: een ontmoeting buiten werktijd, een uitzondering, een geheim, een situatie die je niet meer durft te bespreken.
Reflectievraag
Wanneer heb jij voor het laatst iets met een collega besproken dat je eigenlijk niet meer durfde te zeggen?
Wil je dit met je team? Stuur deze pagina door naar je leidinggevende.